Deportes

Fútbol amateur, fútbol total

1 1
Fotografía: Ker Robertson / Getty.

Alento, bandeiras, gorxas en guerra. Fútbol total nos campos de terra.
Alento, bandeiras, gorxas en guerra. Fútbol total nos campos de terra.

Defensas e medios, ferro dianteiro.
Fútbol total na soidade do porteiro.
Defensas e medios, ferro dianteiro.
Forza vital, fuxide que centro!

Vai o gol, agora vai o gol. Vai o gol, agora vai o gol. Vai o gol, agora vai o gol.
Agora! Agora! Agora vai o gol!

Fume de carozo, lume de biqueira. Fútbol total, balón á silveira.
Fume de carozo, lume de biqueira. Fútbol total é un astro de Ribeira.

Hinchas, siareiros e unha barra brava. Fútbol total berrando na bancada.
Hinchas, siareiros e unha barra brava. Fútbol total berrando na bancada.

Vai o gol, agora vai o gol. Vai o gol, agora vai o gol. Vai o gol, agora vai o gol.
Agora! Agora! Agora vai o gol!

Alento, bandeiras, gorxas en guerra. Fútbol total nos campos de terra.
Alento, bandeiras, gorxas en guerra. Fútbol total nos campos de terra.

Defensas e medios, ferro dianteiro.
Fútbol total na soidade do porteiro.
Defensas e medios, ferro dianteiro.
Forza vital, fuxide que centro!

Vai o gol, agora vai o gol. Vai o gol, agora vai o gol. Vai o gol, agora vai o gol.
Agora! Agora! Agora vai o gol!

Paixón e avalancha, no ritmo da hinchada
común ao sentimento que se sente na bancada.
Paixón e avalancha, no ritmo da hinchada
común ao sentimento que se sente na bancada.

Nosa é unha victoria dende que pitan o saque.
No fútbol e na vida nós xogamos ao ataque.
Nosa é unha victoria dende que pitan o saque.
No fútbol, na vida: nós xogamos ao ataque!

«Lume de Biqueira». Os Diplomáticos de Monte Alto.

Lo primero que me planteé cuando llegué a vivir a Madrid —año 2005, creo— fue encontrar equipo de fútbol. Lo de buscar piso y trabajo también era importante. No encontré nada. Es curioso, porque hay millones de ligas y decenas de millones de equipos en Madrid. Pero yo no conocía la ciudad, tampoco conocía a casi nadie en ella y los que sí conocía pasaban del fútbol de manera pasmosa. Así que dediqué ese año a salir por la noche y a jugar alguna triste pachanga de fútbol sala con la pista mojada (jugar al fútbol sala con la pista mojada, eso es para grabar). Sí encontré piso y curro. Tuvo que ser en mi segundo año cuando mi primo Martín, rudo central que entra al bulto y solo pide perdón si ve sangre, me hizo una oferta. Su equipo de fútbol 7 necesitaba gente. La Tienda de los Niños se llamaba entonces el equipo, patrocinado por un comercio dedicado a artículos infantiles que, trasladado a un equipo de fútbol adulto masculino, sonaba como pederasta.

Este artículo de nuestro archivo está completo para lectores registrados. Registrarse es gratis y solo lleva un minuto.

Regístrate gratis

SUSCRIPCIÓN MENSUAL

5mes
Ayudas a mantener Jot Down independiente
Acceso gratuito a libros y revistas en PDF
Descarga los artículos en PDF
Guarda tus artículos favoritos
Navegación rápida y sin publicidad
 
 

SUSCRIPCIÓN ANUAL

35año
Ayudas a mantener Jot Down independiente
Acceso gratuito a libros y revistas en PDF
Descarga los artículos en PDF
Guarda tus artículos favoritos
Navegación rápida y sin publicidad
 
 

SUSCRIPCIÓN ANUAL + FILMIN

105año
Ayudas a mantener Jot Down independiente
1 AÑO DE FILMIN
Acceso gratuito a libros y revistas en PDF
Descarga los artículos en PDF
Guarda tus artículos favoritos
Navegación rápida y sin publicidad
 

15 comentarios

  1. pagaría dinero, mucho, por jugar contra el Lobito Carrasco. Y vengar así el sufrimiento de millones de personas con sus comentarios allá donde intervenga..

  2. Nosotros jugamos, desde hace bastante años, en la tercera división de la Liga de Pozuelo. Y nos han dado varias veces el premio al juego limpio, que es el único que hemos ganado. Siempre coqueteando con el descanso, alguna vez descendidos y repescados ‘administrativamente’ porque quedaba una plaza libres para algún equipo, siempre apurando al máximo para juntar siete en la convocatoria, sorteando resacas, tormentas, heladas y compromisos familiares y siempre, siempre, disfrutando de lo que hace del fútbol el deporte más divertido del mundo. Porque esto es auténtico fútbol, y no el negocio de presidentes mafiosos, representantes tiburones y niñatos tan imbéciles como millonarios que pasan cada día (ya ni siquiera cada fin de semana) por la tele.

  3. Xa está o pailán cascarilleiro metendo ao Celta onde non ten que meter. Fica en Madriz, pailaroco, que ben che senta «el aire capitalino».

  4. Me he sentido representado, y eso que lo que yo juego es una liga de basket, que se llama, por si no estaba claro el nivel, Liga Pachangeril…y los perfiles de jugadores son exactamente los mismos…

    en fin, vaya fauna :-)

  5. Me he reído como un niño. Todo cierto palabra por palabra. Felicidades Nacho Carretero

  6. Me resulta sorprendente que nadie haga mención al extraordinario sentido del humor del autor. Enhorabuena. Quería que Nacho Carretero supiese que hay al menos uno que se da cuenta, lo agradece, lo valora y lo disfruta.

  7. Gran artículo. Yo jugué una liga en Santa Cristina – Vilaboa -, lugar que Nacho conocerá. Durante años ganamos el trofeo al juego limpio, y nuestra mayor «hazaña» fue llegar a semis de una copa. La noche anterior al partido te dabas cuenta de que ibas a perder cuando te encontrabas a medio equipo en el after de turno. Pero ibas, con resaca o sin ella, y jugabas contra gente más rápida y más joven. Me acabo de emocionar.

  8. gloriosa letra de los gloriosos (puajjjj!!!!) diplomáticos da colina baixa…. e a droja do frúmbol sempre presente nas neronas da masa…. puajjj!!!!

  9. Qué buenísimo!!!! Yo fui portero -y gordo- durante casi 20 temporadas… tuve una temporada muy buena -semis en copa y terceros en liga en primera, cuando los dos equipos punteros estaban plagados de profesionales retirados y nosotros casi todos por encima de 40. Me salí ese año. Nos salimos todos.- unas pocas buenas y la mayoría normales -aquí no hay temporadas malas ni cuando desciendes-, pero lo mejor era el 3er tiempo. Acabar el partido y tirarte en el bar hasta las mil, riéndote de todo y de todos… eso era lo que unía al grupo. Lo fantástico del año muy bueno fue contarle hazañas al del bar -que era el patrocinador- en vez de las cantadas que habíamos hecho todos… incluso bajó a vernos un par de partidos, jajajajaja

  10. He parte integrante de un equipo de regional, he conocido a bastantes que se ajustan a esos perfiles. Aunque en ese bestiario he echado de menos la figura de «El Veterano», ese jugador que lleva 800 años jugando, parece que no se mueva y el balón está imantado para que le vaya siempre a él. Siempre gana los saltos de cabeza. Capaz de ganarle la partida a chavales que corren el doble que él y tienen la mitad de años.

  11. Jesús Mateo

    El equipo del insti (Ortega y Gasset), el Olimpico 64, los Ciringanillos, El Canal, Gasifred -B y A-, Servicios Rafael, Los Maestros, Veteranos del Ibiza, Los Gayolas (sucursal en Ibiza)… Fútbol once, fútbol siete, fútbol sala… Ligas federadas, liguillas locales, torneos de todo pelaje…Más de cuarenta años de carrera futbolística….

    Y llevo toda la tarde pensando que hubieramos hecho cada uno de estos equipos, o el conjunto de todos ellos, con los 222 millones del trapaso del día,,,

    ¿Pasarlo mejor? Lo dudo. Y creo que eso es el fútbol: diversión que es lo que destilan el artículo de Nacho Carretero y los comentarios.

    (Bueno, supongo que el primer comentarista, Sillonbol, hubiera podido llevar a cabo su venganza)

  12. El crack del partido de mierda

    ¡Brillante! Lo has clavado, chaval. Y te lo dice uno que jugaba en el “Morcillas de Sotopalacios”.

  13. Casi se me caen unas lagrimitas al leer el artículo. Llevo más de 20 años jugando ligas de futbol sala de todo pelaje, ya rondo los 40. He jugado con los amigos de toda la vida, los compañeros de trabajo, los amigos de los amigos del pueblo, la liga de médicos, la de antiguos alumnos de mi antiguo colegio, la de padres de alumnos del colegio de mi hijo y salvo una vez que se alinearon los planetas y rascamos un torneucho de copa no he ganado nada de nada. Pero ahí sigo, luchando contra los comentarios de mi mujer («¿otra vez me chafas el plan del domingo?, los de mis padres («te vas lesionar») y ahora hasta los de mi hijo («¿has vuelto a perder»). ¿Y sabéis por que?. Porque por encima de todo jugar me hace FELIZ.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

*